Expeditie Sierra Leone

HOME

NIEUWS

SIERRA LEONE

DONEER!

(Reis wordt volledig uit eigen middelen voldaan)

Sierra Leone (I)
Acht weken eerder vertrokken we vanuit Amsterdam richting Sierra Leone. En nu al waren we nog maar tweehonderd kilometer van Sierra Leone verwijderd. Een reis die we door alle omstandigheden veel sneller hadden afgelegd dan wij in eerste instantie zelf gedacht hadden.
Om Sierra Leone was het natuurlijk allemaal begonnen, het idee, de stichting, het benefietfeest, de jeep en natuurlijk de reis. Het geheel vormde een enorm intense ervaring. De intensiteit echter zorgde er ook voor dat we enigszins blij waren dat we het einddoel in zicht hadden. Niet in de laatste plaats omdat wij ook eindelijk weer in staat waren om normaal met de lokale bevolking te communiceren omdat de voertaal niet Frans, maar Engels was.

Na onze ervaringen in de voorgaande landen wisten we niet precies wat we moesten verwachten, maar bij de grens werden we als helden onthaald. De gebruikelijke formaliteiten waren snel voor mekander. Het was duidelijk dat door de aanwezigheid van vele NGO’s (Non-gouvernementele Organisaties) de grens- en controleposten een beter begrip konden opbrengen voor onze reis en ons doel.
Na een wederom zeer vochtige en warme nacht kwamen we de volgende dag aan in Freetown. Freetown is de hoofdstad van het land en de plaats waar alle NGO’s zich gevestigd weten. Iets dat zichtbaar is door de talrijke witte Toyota Land Cruiser jeeps.
Ten zuiden van Freetown vonden we een sfeervolle ‘bungalow’ met veranda direct aan zee. Na een heerlijke duik in de warme zee konden we even relaxen op het strand en genieten van onze prestatie. Al snel maakten we persoonlijk kennis met expats die werkten voor het international court (daar waar oorlogsmisdadigers worden berecht en ten tijde van ons bezoek rebellenleider Charles Taylor gevangen zat) en het Emergency Hospital. Het Emergency Hospital was hoognodig toe aan nieuwe auto’s… We spraken af het Emergency Hospital een keer te bezoeken.
De volgende dag gingen we op zoek naar een geschikt hotel in het centrum van Freetown. We wilden een basis voor de komende tijd creëren. Het werd het Bintumani dat tijdens de oorlog bezet was geweest door de rebellen. Direct na aankomst op onze nieuwe verblijfplaats brachten wij een bezoek aan het hoofdkantoor van War Child in Freetown. We hadden daar een afspraak met de head of mission. We werden door War Child in de gelegenheid gesteld om in twee dagen onder begeleiding van iemand van War Child 4 verschillende gemeenschappen te bezoeken in de provincie/deelstaat Port Loco. In en rondom Port Loco is tijdens de oorlog hevig gevochten en uiteindelijk is ook Port Loco volledig bezet geweest door de rebellen.

De projecten
De projecten verschillen in meerdere opzichten van elkaar. We hebben één project bezocht uit 2004, één uit 2005 en tevens twee projecten uit 2006. De projecten opgestart in 2006 worden deels gefinancierd met onze fondsen. Hieronder worden de verschillende projecten nader, doch zeer beperkt, uitgelegd. Expliciet dient daarbij in ogenschouw te worden genomen dat de gegeven omschrijving een interpretatie is van beide expeditieleden. Door de beperkte tijd die wij in de gemeenschappen aanwezig zijn geweest hebben we slechts een indruk kunnen opdoen van de activiteiten en effecten.

Even ter herinnering; het doel van War Child is om een duurzame sociale structuur terug te brengen in de door de oorlog verscheurde gemeenschappen. U moet zich voorstellen dat gemeenschapsleden tijdens de oorlog voor of tegen de rebellen hebben gevochten, familieleden verloren hebben, verkracht zijn of deze gruweldaden hebben moeten aanzien. Een belangrijk onderdeel daarom is om de slachtoffers (kinderen) hiervan weer opnieuw samen te brengen en te helpen met de verwerking van hun oorlogstrauma’s. Naast alle activiteiten (zoals drama en dans) en commissies creëert War Child een locatie om dit alles te faciliteren.
Bij het bezoek aan een 2004 gemeenschap troffen we het gemeenschapsgebouw aan dat volledig door War Child was gefinancierd en gerealiseerd. Ze gebruikten het nu tevens als school. Enthousiast werden we ontvangen, maar al snel bleek dat dit waarschijnlijk was omdat de gemeenschap dacht dat wij een bezoek brachten om opnieuw geld te investeren. Het verzoek van het lokale opperhoofd was of wij ervoor konden zorgen dat er een extra gebouw gebouwd zou worden. Dit was nodig vanwege de enorme belangstelling vanuit de regio voor de activiteiten.
Hieruit maakten wij op dat deze gemeenschap niet geleerd had hoe zij dit zelf konden organiseren en realiseren. Onzes inziens is de 2004-gemeenschap daarvoor nog volledig afhankelijk van het initiatief van War Child. Iets wat War Child ook was opgevallen.

De aankomst in de 2005 gemeenschap was opmerkelijk. Aan een voetbalveldje stond een prachtig schoolgebouw dat door Plan was gerealiseerd. Het stond er werkloos bij want de kinderen kregen les onder de beschutting van een enorme boom. Iets verderop in het dorp was het Safe Play Area gessitueerd. Het Safe Play Area was een nieuw initiatief en een vervanger voor het gemeenschapsgebouw dat in 2004 in alle gemeenschappen werd gebouwd. Het was een nieuwe benadering om de kinderen bij elkaar te brengen en ze door spelen onbewust te leren delen en elkaar te respecteren.
Eenmaal bij het Safe Play Area waren we enigszins geschokt. Het Safe Play Area stond er troosteloos bij. De gebruikelijke omheining was deels verwoest en op de grond woekerde enorme hoeveelheden onkruid. De kettingen aan de schommel waren opgeknoopt. Het wekte de indruk dat het Safe Play Area niet meer in gebruik was. Het was hoognodig aan onderhoud toe.
Toen de kinderen even vrij kregen van school om te spelen, kreeg het geheel een heel ander gezicht. De kinderen waren zichtbaar in hun element en zonder ons enige aandacht te schenken (geloof ons, dat is bijzonder) bestormden zij de toestellen. (De manier waarop zij de apparaten bestormden verklaart wellicht ook de platgewalste omheining…?) De begeleider van War Child vertelde ons dat het onderhoud een probleem vormde omdat de gemeenschap niet zelf in staat was dit uit te voeren. De haken van de schommel bijvoorbeeld waren door het vele gebruik uitgesleten en moesten nodig vervangen worden. Ondanks het succes van de Safe Play Areas voor de kinderen ondermijnt het onderhoud het nut en de duurzaamheid en dus heeft War Child besloten om een andere weg te kiezen. De weg die zij met hun nieuwe projecten van 2006 zijn ingeslagen.

Bij aankomst in beide gemeenschappen van 2006 was de lokale bevolking druk doende de laatste hand te leggen aan hun gemeenschapsgebouwen. Enorme trots en enthousiasme waren van hun gezichten af te lezen. We waren tevreden te constateren dat War Child een lerende organisatie is. Door ditmaal met de bevolking te praten over hun behoeftes is opnieuw gekozen voor het duurzame gemeenschapsgebouw. Het bleek andermaal dat War Child al haar ervaringen in de aanpak van 2006 heeft gestopt. In 2006 is War Child niet meer degene die het gehele gemeenschapsgebouw realiseert. De gemeenschap zelf is verantwoordelijk voor de realisatie van het gebouw. War Child faciliteert alleen financieel de benodigdheden waarin de bevolking zelf niet kan voorzien (zoals spijkers, een goed dak en stalen pijpen voor de constructie). Zo brengt de gemeenschap zelf de manschappen, cement, stokken en verf in. Door deze aanpak begint de integratie en betrokkenheid al voordat het gebouw gerealiseerd is en niet pas als de laatste hand er door War Child aan gelegd is. Tevens zorgt het voor substantieel lagere kosten, waardoor met de € 1800,- die wij (SESL) inbrengen voor een gemeenschappelijke voorziening een geheel gebouw kan worden gerealiseerd in plaats van een onderhoudsintensief Safe Play Area.
Na de intensieve bezoeken en de lange hobbelige wegen kwamen we tevreden en vermoeid terug in Freetown. Met veel nieuwe indrukken keken we terug op de voorbije periode met onze stichting. Het gehele project is tot een voorbeeldig einde gebracht en we zijn blij dat het onze inzet en volledig waard was.

Nu de formaliteiten van onze reis in Sierra Leone met War Child grotendeels achter de rug waren, wilden we komende dagen de tijd nemen om andere professionele hulporganisaties in Sierra Leone te bezoeken.
Na twee maanden samen te hebben huisgehouden in onze jeep de tijd aangebroken om onze trouwe vierwieler te verkopen. We besloten de volgende dag meteen aan de slag te gaan… Hoe dit verder is verlopen leest u in ons volgende en tevens laatste reisverslag.

Europa

Marokko ontdekt

Geld maakt gelukkig!

Senegal

Sierra Leone (II)